De debutant die nog moet debuteren

Interessante kop in De Standaard vandaag: Nederlandse uitgevers in de rij voor Vlaamse debutant. Liefst zeven uitgevers brachten een bod uit om de eerste roman uit te geven van een Vlaming die in Amsterdam woont. Niet op basis van een afgewerkt manuscript, nee, deze jongen presteert het om meteen al een niet onaardig voorschot te cashen op basis van slechts zes (!) pagina’s tekst van zijn roman in wording.

Lees je het artikel wat aandachtiger, dan blijkt het geschreven naar aanleiding van een persbericht dat de Amsterdamse literaire agent Paul Sebes de wereld in stuurde. Hij las slechts een kortverhaal van deze debutant die nog moet debuteren, maar was blijkbaar zo onder de indruk van het verhaal dat

Angst

Ik ben al een eeuwigheid geen Humo-lezer meer. Ik haakte af toen ik er achter kwam dat Humo een tv-blad bleek te zijn. Ik kijk weinig tv. Maar onlangs gooide iemand de Boekenbijlage 2007 in mijn richting, een extra katern dat in het midden van het weekblad tussen de nietjes stak. Dat opent met een artikel ‘”Moeder, waarom beven wij?” waarin twintig schrijvers aan het woord komen over hun angst. Aan die oefening willen wij ons ook wel even wagen:

Mijn grootste angst is:

• wakker te worden als Herman Brusselmans en vaststellen dat ik vrij van angsten ben
• wakker te worden als Herman Brusselmans in een boekhandel voor een stapel boeken van mijn hand met de intrigerende titel “Wat zullen we nou krijgen?”
• wakker te worden als Saskia de Coster in bed met Kid Rock naast me
• wakker te worden als Saskia de Coster in bed terwijl ik Kid Rock lig te pijpen
• wakker te worden als Saskia de Coster in bed terwijl Kid Rock een gescheurd condoom van zijn lul schuift
• wakker te worden als Koen Peeters en ontdekken dat blog rijmt op dog
• wakker te worden als Walter van den Broeck in een auto op de Antwerpse ring
• wakker te worden als Walter van den Broeck in een auto op de Antwerpse ring tijdens de piekuren
• wakker te worden als Walter van den Broeck in een auto op de Antwerpse ring tijdens de piekuren terwijl ik hyperventileer
• wakker te worden als Walter van den Broeck in een auto op de Antwerpse ring tijdens de piekuren terwijl ik hyperventileer en

Prijsweigeraar

Jeroen Brouwers houdt niet van prijzen. Toen hij in 2001 de Gouden Uil kreeg voor zijn roman Geheime Kamers haalde hij in zijn speech fel uit naar de commercie rond literaire prijzen. Hij zou die kelk voortaan aan zich voorbij laten gaan. De driejaarlijkse Prijs der Nederlandse Letteren is dan wel geen literaire wedstrijd, Jeroen Brouwers heeft meegedeeld dat hij de prijs van de Nederlandse Taalunie weigert. Normaal zou hij die op 26 november uit handen van koning Albert ontvangen, maar Brouwers stuurt zijn kat omdat hij het geldbedrag van 16.000 euro een aalmoes vindt in verhouding met het prestige van de prijs. Enerzijds heeft Jeroen Brouwers een punt: met die 16.000 euro ligt de prijs maar een fractie hoger dan

Monopoly splitst België

Nadat Google België al gesplitst had (zie dit bericht), overweegt nu ook de fabrikant van Monopoly om drie verschillende versies uit te brengen van het bekende bordspel: een Vlaamse, een Waalse en een tweetalige editie voor de Brusselse markt. De speelgoedfabrikant Hasbro was aanvankelijk van plan om via een nationale opiniepeiling de Belgen te vragen om hun voorkeur uit te spreken voor steden die ze graag op het nieuwe spelbord van Monopoly zouden zien verschijnen. Maar nu de meeste partijen niet meer rond een onderhandelingstafel te krijgen zijn om het land België aan een regering te helpen, besliste Hasbro om de nationale enquête maar af te blazen. De fabrikant vreest immers dat een dergelijke peiling wel erg

Het echte formatieprobleem eindelijk onthuld

“Hé, papa, is het waar dat gij een interview gaat geven op KetNet?” 

“Ja, jongen.” 

“Keineig! Maar ge gaat toch niet over de problemen in België praten, hé?” 

“Waarom niet?” 

“De kijkertjes gaat zich vervelen, pa. Hoe komt het eigenlijk dat ge nog altijd geen baas zijt van het land? Ge hebt toch de verkiezingen gewonnen.”

“Jongen, ik heb je dat al een paar keren uitgelegd! Maar ge lijkt soms nog dommer dan onze geit. Het ligt aan de Walen!” 

“Aan onze bompa en zijn familie?” 

“Maar nee, jongen. Die weten wat de Vlamingen willen, die luisteren tenminste wel naar mij. Het zijn al de andere Franstaligen die mij niet begrijpen en problemen maken.” 

“Wat voor problemen?” 

“Ze zijn gewoon kwaad dat ik de Brabançonne niet kan zingen in het Frans!”

Stad Halle zal de plaatsing van tweetalige signalisatie- en verkeersborden bestraffen

Op de website van de krant Het Laatste Nieuws verscheen het volgende bericht: “De stad Halle gaat de plaatsing van tweetalige signalisatie- en verkeersborden op het openbaar domein door particulieren, aannemers en nutsmaatschappijen bestraffen met een administratieve geldboete van maximum 250 euro. Het college heeft een voorstel in die zin op de agenda van de gemeenteraad van 11 september geplaatst.“

De website van de stad Halle biedt de mogelijkheid om op trefwoorden te zoeken. Als je het woord Verkeersborden ingeeft, krijg je

Geldhaaien

Twee dagen na mekaar een bericht in de krant over een verkoop van een kunstwerk van de Britse kunstenaar Damien Hirst. Het ene bericht kopt: “Damien Hirst verkocht voor 295 euro op ‘blinde veiling’“. De dag erna: “Diamanten schedel van Hirst verkocht voor 73 miljoen.” Dat laatste bedrag zijn ook euro’s, want omgerekend van de 50 miljoen pond waarvoor de schedel uit platina, die gevormd is op basis van een 35-jarige Europese man uit de 18de eeuw en die bedekt is met een laag van 8.601 diamanten, verkocht werd aan een investeringsgroep. Hirst financierde het werk For the Love of God uit eigen middelen en haalde zijn inspiratie bij een Azteekse turkooizen schedel in het British Museum.

De duurste levende kunstenaar, die bekend werd door zijn werk The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living (1991), een glazen tank met daarin een grote opgezette tijgerhaai, was op een anonieme veiling in Ierland een flink stuk minder waard. De bieders die deelnamen aan de veiling werden

Schaken of dammen

Koning Albert II heeft dit weekend met de vier voorzitters van de oranje-blauwe partijen gepraat. Bart De Wever van NV-A kreeg een ‘verkennend telefoontje’ van het paleis. Wellicht waren ze snel uitgepraat. Of ook Olivier Maingain van het FDF even telefonisch mocht babbelen met het paleis is niet duidelijk. De koning heeft ondertussen formateur Yves Leterme (CD&V) gevraagd de formele formatiegesprekken te hervatten. Je zou denken dat door de koning in te zetten, Letherme de weg kwijt was op zijn schaakbord. Een hoop pionnen van het bord, alle stukken al eens gebruikt of verloren en dan gaan we wat met de koning spelen, wat betekent dat je één veld per beurt opschiet. Ja, zo kom je makkelijk aan die zevenhonderd dagen. Er staat trouwens vanaf het begin met Joëlle Milquet van cdH maar één dame op het bord. En na de koning is dat nog altijd verreweg het belangrijkste stuk op een schaakbord, want het heeft de meeste bewegingsvrijheid. Maar wellicht is Letherme meer een man van het damspel.

Sire, geef me zevenhonderd dagen…

Een paar weken vakantie, en bij terugkeer nog steeds geen regering. Integendeel… “Formatie Leterme staat voor week van de waarheid” kopt de krant. We zijn zo goed als twee maanden na de verkiezingen. Probeer in het buitenland maar uit te leggen waarom het vormen van een regering in ons kleine landje zo lang op zich laat wachten. En wees maar zeker dat het nog een hele tijd zal aanslepen. Citaat uit de krant “Als de Franstaligen zo voortdoen stevenen we af op een crisis.” En dan gaat het nog maar om aperitiefhapjes als we Patrik Vankrunkelsven moeten geloven, die in een interview in De Morgen de aanpak van formateur Leterme in vraag stelt: “Leterme hanteert een vreemde techniek: eerst de kleine dingetjes, dan pas de grote.”
Volgens Vankrunkelsven veroorzaakt die strategie irritatie. “Het is een illusie te denken dat zo’n borrelhapje de appetijt aanwakkert. Integendeel, het zorgt voor een gespannen houding aan de tafel.”

Kneuterig is het wel, dat regionale navelstaren in een Europese context. Ik zie Bart De Wever – onmiskenbaar een belangrijke figuur in deze moeilijke,

Ik wil de mooiste hebben

Wat houden we toch van wedstrijden. Én winnaars. De openbare omroep gaat op zoek naar het ‘mooiste’ kunstwerk van Vlaanderen. Daartoe worden er per provincie kunstwerken geselecteerd. Voorlopige werktitel van het format, dat geïnspireerd is op Arts Summer van de BCC, is “De kunstzomer”. De inzamelrondes vinden plaats in het SMAK in Gent, het MuHKA in Antwerpen, het PMMK in Oostende, Z33 in Hasselt en Wiels in Brussel. Na een selectie volgt de afvallingsrace. En dat belooft gepaard te gaan met de nodige emo-tv, want Walter Couvreur, hoofd van het productiehuis Cultuur, verwoordt het zo: “We willen de amateursector en de professionele sector met elkaar confronteren. Bovendien willen we de emoties die met kunst gepaard gaan in beeld brengen.” In de zomer 2008 volgt een tentoonstelling van het werk van de laureaten in de Bozar in Brussel. En de winnaar is… de kijker.