Schaamhaar

De journalistiek ligt langs alle kanten onder vuur. Er is de actie Press for More, een initiatief van de cultuurrecensenten die vinden dat er in de Vlaamse kwaliteitsmedia steeds minder plaats is voor kritische beschouwing en achtergrondjournalistiek. En vandaag ergert schrijver en columnist David Van Reybrouck zich in een column op de pagina’s van De Gedachte van de krant De Morgen aan “de gestage neergang van de kwaliteitsjournalistiek in Vlaanderen”. Aanleiding voor zijn ontstemdheid is het in memoriam dat journaliste van De Standaard Ine Roox schreef voor Alison Des Forges, de mensenrechtenexpert die vrijdag in het vliegtuigongeval in Buffalo omkwam.

In haar artikel voor die andere kwaliteitskrant in Vlaanderen schreef Roox: “Voor het grote publiek was ze misschien een nobele onbekende. Waarom dan toch een halve pagina besteden aan haar overlijden?” Van Reybrouck formuleert zijn onbegrip over deze rechtvaardiging van het artikel als volgt:

De rek in de ironie

Dubbele bodems worden steeds dieper… die indruk kreeg ik toen ik maandag 2 februari naar Phara op Canvas zat te kijken en meer bepaald naar de discussie tussen Stijn Meuris en Claude Marinower naar aanleiding van het item Gesproken dagblad in het populaire programma Man bijt Hond. Ik heb het item Joden weer wat boos inmiddels herhaalde malen bekeken. In tegenstelling tot de meerderheid van de kijkers (en ook niet-kijkers die er zich inmiddels een mening over hebben gevormd) kan ik wel begrip opbrengen voor Claude Marinowers verontwaardiging en minder voor de argumenten van Meuris, die blijkbaar de teksten schrijft voor het Gesproken dagblad. Hij zette de discussie aan de tafel bij Phara al snel op scherp – begrijpelijk wellicht voor een popartiest die het gewoon is de adrenaline flink op te pompen voor een optreden – door Claude Marinower meteen maar bij de keel te grijpen met zijn uitspraak dat het feit dat Joden geschokt en verontwaardigd zijn blijkbaar “genetisch ingebakken is in de Joodse gemeenschap”. Net als ik hapte Marinower zichtbaar even naar adem, maar hij zette Meuris meteen op zijn plaats. Toch werd hij gedurende de hele discussie in het defensief gedrongen door de vinnigheid waarmee Meuris zijn gelijk wilde bewijzen: Joden zijn voortdurend boos. En zo impliciet de boodschap meegaf dat ze daar helemaal geen reden toe hebben.

Wat Marinower en met hem wellicht ook de Joodse gemeenschap volgens mij dwars zit en willen aankaarten, en wat in de discussie steeds verder naar de achtergrond dreigt te verdwijnen, is