Lang geleden werkte ik een tijdlang bij een toneelgezelschap. In die barre tijden werd een mannelijke Belg nog verplicht een legerdienst te vervullen. Ook al stond toen het bodemloze biervat Pieter De Crem nog niet achter de tapkraan van het leger zingend de glazen te vullen, toch gruwde ik bij de gedachte in dienst te moeten gaan. Ik had wat toen zo mooi ‘gewetensbezwaren’ heette. Een gebroken geweertje op de revers van mijn afgesleten jeansjasje getuigde van mijn doorgedreven pacifisme. Dus werd het burgerdienst.
Voor dat idealisme werd toentertijd een mannelijke, legerrijpe Belg gestraft. Dubbele diensttijd, met minder kwam je niet weg. En verplicht dienstdoen in de sociale of culturele sector. Met andere woorden nuttig werk verrichten in plaats van elke avond in de kantine de slecht getapte glazen van de Pieter De Crem van dienst te moeten leegdrinken, terwijl je naar zijn vals gecroonde Strangers-liedjes stond te luisteren. Ik heb er nu nog altijd geen spijt van.
Ik zocht het in de culturele sector en het theater dat bereid was mij mijn vervangende dienst te laten doen werd geleid door een actrice. Het was een keiharde tante, gepokt en gemazeld in de theaterwereld, maar ik mocht haar wel. Ook al draaide ik soms zoveel uren dat ik rechtop stond te slapen terwijl ik tijdens een voorstelling achter het lichtorgel stond. Toch heb ik nooit een lichtstand gemist. Die actrice had een gevleugelde uitspraak waar ik plotseling moet aan denken nu ik lees dat Omega Pharma zijn zogenaamde gsm-chip weer uit de winkels haalt. “Hoe ze over je spreken doet er niet toe, ALS ze maar over je spreken.” Onbegrijpelijk vind ik het hoe ongelooflijk veel media-aandacht Marc Coecke wist te genereren voor de introducering van de E-Waves Phone Chip. En hoe weinig er nu wellicht over deze toch wel erg snelle terugtrekking zal worden bericht. De man had acteur moeten worden.
