Als(a) en omega

Lang geleden werkte ik een tijdlang bij een toneelgezelschap. In die barre tijden werd een mannelijke Belg nog verplicht een legerdienst te vervullen. Ook al stond toen het bodemloze biervat Pieter De Crem nog niet achter de tapkraan van het leger zingend de glazen te vullen, toch gruwde ik bij de gedachte in dienst te moeten gaan. Ik had wat toen zo mooi ‘gewetensbezwaren’ heette. Een gebroken geweertje op de revers van mijn afgesleten jeansjasje getuigde van mijn doorgedreven pacifisme. Dus werd het burgerdienst.

Voor dat idealisme werd toentertijd een mannelijke, legerrijpe Belg gestraft. Dubbele diensttijd, met minder kwam je niet weg. En verplicht dienstdoen in de sociale of culturele sector. Met andere woorden

Van straatarm naar peperduur

De opmars van peperdure ‘kitscherige’ kunst lijkt niet meer te stuiten ondanks de huidige financiële crisis. De Amerikaanse kunstenaar Jeff Koons stelt zijn blinkende en vaak suikerzoete sculpturen tentoon in Versailles. Er is de tentoonstelling in het Rijksmuseum in Amsterdam rond Damien Hirst’s inmiddels wereldberoemde werk For the love of God, een platinaschedel bedekt met dure diamanten. Wilt u deze tentoonstellingen met kunstwerken die door de huidige recessie – nu de kapitalistische droomtaart als een slecht gebakken soufflé in elkaar is gezakt – plotseling totaal miscast lijken, nog bezoeken, dan zult u zich trouwens moeten reppen. Ze sluiten immers zeer binnenkort hun deuren.

Toch lijkt de financiële crisis ook succesvolle kunstenaars als Koons en Hirst te treffen. Zo kregen een heel aantal werknemers van Hirst’s bedrijf Science Ltd. eind november hun ontslag. Blijkbaar was de opbrengst van de werken die Hirst