Het S(ado)M(asochisme) van de overwerkte recensent

Klassieke muziek is al een ondergeschoven kindje op de recensiepagina’s van de meeste kranten en tijdschriften, maar wat doe je als recensent als je weer maar eens een deel van de zoveelste integrale opname van Beethovens Pianosonates op je bord krijgt? Bespreken uiteraard, want als muziekrecensent koop je cd’s niet, een recensent krijgt dat pakketje gratis op zijn bureau. En dan moet hij er natuurlijk iets over schrijven. Ik zie het al voor me: cd-hoes bestuderen, cd-speler openen en het schijfje in de ongetwijfeld topkwaliteit muziekinstallatie schuiven, wellicht zelfs koptelefoon over de oren schuiven voor de ultieme test en dan… luisteren naar Beethoven: The Piano Sonatas, Vol. 4: Sonatas Opp. 26, 27 & 28 door András Schiff (ECM). Een verplicht nummertje lijkt het wel waarbij de recensie erg ‘actueel’ opent met een verwijzing naar de Elisabethwedstrijd: “… we mogen ons weer aan rijpe pianisten wagen.” Wagen? Een klein understatement, toch? Het is ’s mans broodwinning. Nog geen tien zinnen – exact negen, ik heb ze geteld – maakt De Morgen-recensent van dienst SM – initialen waarachter huisrecensent Stephan Moens schuilgaat – vuil aan de vierde cd van wat mettertijd de integrale opname van Beethovens sonates moet worden door de pianist András Schiff. Geen idee of de eindredacteur flink de schaar heeft gezet in SM’s recensie, maar je zult je als pianist maar uitsloven én als lezer maar trachten te achterhalen of deze opname nu werkelijk de moeite loont of niet… Geen enkele uitvoering van één van de drie sonates van Beethoven op de cd komt in de bespreking aan bod, alsof de pianist geen drie sonates, maar slechts één werk heeft opgenomen. En dan lijkt in zijn recensie de piano nog belangrijker dan het spel van de pianist, want schrijft SM: “Eigenlijk vereist de hyperbriljante Bösendorfer van Schiff minder respect voor de letter van de partituur.” Hoe dom van Schiff dat hij, en ik citeer, “de Mondschein- en Pastorale-sonate op een heel ander instrument speelt dan de lichte Weense pianoforte waarvoor ze geschreven zijn”. Ach, je moet als recensent – what’s in a name – een beetje SadoMasochistisch zijn natuurlijk om uit die onmetelijk hoge berg aan nieuwe opnames net een cd met enkele van Beethovens bekendste sonates op je bord te krijgen en er dan ook nog een leesbaar stukje over te schrijven in… negen zinnen. Maar wat in feite echt te denken geeft, is dat een krant een dergelijke ‘recensie’ publiceert. Drie sterren krijgt de opname. Wellicht voor elke sonate één?