Het S(ado)M(asochisme) van de overwerkte recensent

Klassieke muziek is al een ondergeschoven kindje op de recensiepagina’s van de meeste kranten en tijdschriften, maar wat doe je als recensent als je weer maar eens een deel van de zoveelste integrale opname van Beethovens Pianosonates op je bord krijgt? Bespreken uiteraard, want als muziekrecensent koop je cd’s niet, een recensent krijgt dat pakketje gratis op zijn bureau. En dan moet hij er natuurlijk iets over schrijven. Ik zie het al voor me: cd-hoes bestuderen, cd-speler openen en het schijfje in de ongetwijfeld topkwaliteit muziekinstallatie schuiven, wellicht zelfs koptelefoon over de oren schuiven voor de ultieme test en dan… luisteren naar Beethoven: The Piano Sonatas, Vol. 4: Sonatas Opp. 26, 27 & 28 door András Schiff (ECM). Een verplicht nummertje lijkt het wel waarbij de recensie erg ‘actueel’ opent met een verwijzing naar de Elisabethwedstrijd: “… we mogen ons weer aan rijpe pianisten wagen.” Wagen? Een klein understatement, toch? Het is ’s mans broodwinning. Nog geen tien zinnen – exact negen, ik heb ze geteld – maakt De Morgen-recensent van dienst SM – initialen waarachter

Verbod op roken gaat in tegen de wetten van de kunstgeschiedenis volgens David Hockney

Wordt het een internationale trend, kunstenaars die het roken claimen als bron van hun inspiratie? Slechts enkele dagen nadat Vlaanderens bekendste schilder Luc Tuymans zich outte als ‘rokende’ kunstenaar – “Roken is een essentieel onderdeel van mijn werk. Ik rook als ik opsta, als ik denk en als ik schilder.” – krijgt hij het illustere gezelschap van Groot-Brittanië’s beroemdste schilder David Hockney. De goede man, inmiddels 69 jaar, is meer dan kwaad over het rookverbod dat op 1 juli 2007 in zijn geboorteland van kracht wordt, waardoor het afgelopen is met roken in cafés en restaurants. “Schilders moeten overal kunnen roken,” fulmineerde hij in De Morgen van gisteren en de man onderbouwde zijn stelling zelfs met een ‘krachtig’ betoog. Volgens Hockney gaat het verbod in tegen de wetten van de kunstgeschiedenis, want zo orakelde hij volgens The Indepedent tijdens de opening in de Tate Britain van de tentoonstelling Hockney on Turner, die een groot overzicht biedt van aquarelwerken van William Turner (1775-1851): “Turner rookte. Monet rookte en stierf op zijn 86ste. Picasso en Matisse rookten en bereikten een respectabele leeftijd. Zij hadden geen akelige mensen die hen vertelden wat ze moesten doen.” De kunstenaar die ons met het boek Secret Knowledge. Rediscovering the lost techniques of the Old Masters trachtte te overtuigen dat beroemde schilders als Van Eyck, Carravagio, Velázquez en Ingres spiegels en lenzen gebruikten om hun realistische meesterwerken te scheppen, vindt het feit dat beroemde schilders rookten voldoende bewijs om zijn stelling te onderbouwen. Bizar is het wel: kunstenaars die in hun werken ’onsterfelijkheid’ betrachten en het dan opnemen voor de ‘vluchtigheid’ van rook.

Struikelen over de kiesdrempel

Drempels zijn nog maar een recent fenomeen. Dan heb ik het niet alleen over verkeersdrempels. Ook de kiesdrempel is nog niet zo lang in voege. Terwijl in België de laatste jaren op elk stukje asfalt dat ook maar een beetje op een weg leek verkeersdrempels werden aangelegd voor meer veiligheid, en er bij openbare gebouwen massa’s drempels werden aangepast zodat ze ook toegankelijk werden voor minder-validen of oudenvandagen, werd er in de politiek een totaal tegengestelde beweging ingezet met de kiesdrempel. Het was de eerste Paarse regering onder Guy Verhofstadt die deze drempel van 5% invoerde. Door de wet op de partijfinanciering, die beginnende partijen alle of bijna alle fondsenwerving ontzegt, betekende dit zo goed als de doodsteek voor kleine en nieuwe partijen.

In De Morgen van vandaag een artikel met als titel “Kleine partijen verzuipen in kanselierscampagne”. Die kop is op zijn minst cort door de bocht. Want het doodzwijgen van de kleine partijen in de media heeft weinig of niets te maken met de toch – laten we wel wezen – duidelijk door de media bepaalde inzet van deze verkiezing, namelijk: wie wordt Eerste Minister van dit land?

I don’t get it… of de vluchtigheid van kunstenaar Luc Tuymans

Ik heb de stoet nog niet zien voorbijkomen – god beware me – maar volgens mij hebben de cultuurjournalisten van kranten, radio en tv hun koppen tot aan hun adamsappel in de reet van kunstenaar Luc Tuymans steken. Of hoe verklaar je het anders dat de man niet uit het nieuws weg te branden is en de meest onzinnige kreten op het publiek mag loslaten zonder dat een journalist daar een kritische bedenking bij maakt? Zelfs als deze schilder een sigaretje paft of een stickertje plakt, haalt dit breed de kranten. In De Morgen van 31 mei zie je de kunstenaar een portretje in de vorm van een stickertje plakken op een taxi. De geschilderde sjablonen van acht chauffeurs van Antwerp Tax die op evenveel taxi’s prijken, zijn een eerbetoon van de kunstenaar aan taxi en chauffeur, want stelt Tuymans filosofisch: “Een taxi is een fantastisch vervoermiddel. Ik wil sterven in een taxi.” Dat kon de goede man wel eens eerder overkomen dan hem lief is, want even verder lezen we in het artikel in De Morgen deze al even filosofische quote naar aanleiding van de tentoonstelling Luc Tuymans. I Don’t Get It die vanaf 1 juni tot 9 september loopt in het FotoMuseum in Antwerpen: “Roken is een essentieel onderdeel van mijn werk. Ik rook als ik opsta, als ik denk en als ik schilder.” Centraal in de tentoonstelling staat immers een glazen rokerskamer die Tuymans speciaal voor de gelegenheid ontwierp. Een verwijzing naar een belangrijk thema in zijn werk: vluchtigheid.

Sorry, maar I don’t get it. Mij lijkt Tuymans eerder campagne te voeren voor de rokerslobby. Was roken trouwens niet verboden in openbare ruimtes? En die stickertjes op die taxi’s? Wellicht goed voor een levenslang gratis abonnement bij Antwerp Tax? De schilder wil immers sterven in een taxi. Hopelijk treft hij dan een chauffeur van wie hij een portretje heeft geschilderd en mag hij van die goede man nog een laatste sigaret opsteken…

Hoofddoekenverbod of is er meer aan de hand?

Natuurlijk is het verbod van de hoofddoek en bij uitbreiding van alle andere religieuze symbolen voor het Antwerps loketpersoneel, dat SP.A burgemeester Patrick Janssens onlangs uitvaardigde, nog maar een begin. De mensen van actiegroep BOEH! (Baas Over Eigen Hoofddoek!), hoe lief en bekend ze ook zijn, zijn dan wel verontwaardigd, ze begrijpen totaal niets van politiek. De ultieme droom van burgemeester én socialist Janssens is natuurlijk niet het verbieden van de hoofddoek en bij uitbreiding ook van kruisjes, keppeltjes en andere religieuze symbolen, nee, zijn ambitie reikt verder, veel verder, namelijk het verbieden van… een welbepaalde partij.

U verslikt zich nu wellicht in uw koffie, maar als u bij het verorberen van uw croissant de maatregel doordenkt, is het niet zo’n vreemde maatregel, nee, zelfs een zeer slinkse electorale strategie waar zelfs spindoctor Slangen van Open VLD een puntje aan kan zuigen.